Znieczulenie miejscowe
Nazywane jest inaczej znieczuleniem regionalnym albo przewodowym. Znieczulenie miejscowe polega na blokowaniu odczuwania ostrego lub przewlekłego bólu. Metoda ta zakłada przerwanie przewodnictwa nerwowego w pniach nerwowych zaopatrujących określoną okolicę ciała. Dzięki zastosowaniu znieczulenia regionalnego można przeprowadzać bezbolesne zabiegi chirurgiczne, stomatologiczne i diagnostyczne. W czasie znieczulenia miejscowego pacjent pozostaje aktywny, tzn. jego funkcje mózgowe są zachowane.
Przy znieczuleniu miejscowym stosuje się środki znieczulające miejscowo (m.in. lidokaina), opioidy oraz leki z innych grup. Znieczulenie miejscowe dzieli się na kilka rodzajów: znieczulenie nasiękowe, znieczulenie powierzchniowe, blokady centralne (podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe, ogonowe), blokady obwodowe i blokady specjalne.
Znieczulenie miejscowe przeciwwskazania:
- uczulenie na środki stosowane przy znieczuleniu miejscowym,
- niektóre schorzenia układu krążenia,
- niewydolność serca,
- cukrzyca,
- nadczynność tarczycy,
- ciąża,
- stosowanie leków antydepresyjnych i psychotropowych.
Niektóre środki wykorzystywane do znieczulenia regionalnego nie powinny być stosowane u dzieci poniżej 4 roku życia oraz u sportowców na 7 dni przed kontrolą antydopingową.